RSS

Hayat Hikâyemi Yazmaya Karar Verdim.

16 Ara

Evet. Tam da başlıkta belirttiğim gibi. Hayat hikâyemi yazacağım. Bilmiyorum sevgili dostlar. Artık buna hakkım olduğunu düşünüyorum. Belli bir süreç geçirdim. Evet, evet. Yani evet.

Durun hemen kızmayın, “ukala dümbeleğine bak, ne yaşadı da ne yazıyor” demeyin. Ya da deyin. Diyin. Bir türlü oturtamıyorum şu “demek” kelimesinin ünlü daralması olayını. Evet belki çok şey yaşamadım henüz. Ama yaşadığım kısa süreç de gayet heyecanlı, bol nüktedanlı, biraz biraz muzip, azıcık da hüzünlü –değil. Gerçekten değil. Lâkin yine de yazmak istiyorum.

Hayır yani yazsam ne olur ki. Aşkolsun hepinize. Kimler neler yazmıyor, bir şu kardeşinize bunu çok mu gördünüz? (Az daha uğraşırsam RTE konuşması tandansı yakalayacağıma inanıyorum.) Bakın bu kardeşiniz,.. (Haaah, oldu işte.) Neyse neyse. Yazacağım. İster kınayın beni, ister alay edin benimle, dalga geçin. Yazacağım. O hayat hikâyesi can bulacak. Nokta.

Biliyorum ben de. Siz okumazsanız bir anlamı olmayacak o hikâyenin. Tamam biliyorum. O yüzden yazıları aslında varedenler siz-biz okuyucularız. Tıpkı renkler gibi. Renkleri varedenin aslında ışık olduğunu biliyor musunuz? Bilin. Renkler aslında yoktur. Karanlıkta tamamen yokolurlar. Işık onları var eder. Yazılar da öyle işte. Okuyucusuz yazı, yoktur. Hiç varolmamıştır hatta. İzleyicisiz tiyatro, dinleyicisiz müzik gibi. Ama bir kez seyredilegörsünler. Hemen peydah olurlar hiçlikten.

Bir de hiçbir şey yoktan varolmaz derler. Hıh!

Konudan sapmak istemiyorum, hayır, bu oyununuza gelmem. O hikâye yazılacak. Fakat uygun bir isim bulmalıyım. Yani, accayip yaratıcı olmalı, klişelere kaymamalı, hiç akla gelmeyen, ama duyulduğu anda da hemen hafızalarda yeredinebilen bir başlık bulmalıyım. Yardımlarınıza açığım, gerçekten. Elele vererek bunu halledebiliriz bence. Haydi bir gayret. Hayret!

Ama genellikle tabii, başlık en son konur. Yani ne bileyim, bize ilkokulda öyle öğrettilerdi. En son başlığınızı yazın derlerdi. Kimler derlerdi, onu bilmiyorum. Öğretmenler olabilir. Mantıklı bu. Ama mesela en azından bu yazının başlığını en başta yazdım ben. Kızdın mı örtmenim? Kızma.

Daha fazla uzatmak istemiyorum, uzatırsam bu büyük projemden vazgeçmekten korkuyorum. Bir şey üstüne sayfalarca düşününce o şeyin sihri gidermiş derler. Bak yine onlar. Kim bunlar, lanet olsun. Bat dünya, bat.

Artık başlıyorum sevgili okurlarım (size böyle seslenebilirim bence artık.) Hazırsanız.. (değilseniz de yazıyorum, ama okuyun.) ♦

Hayatım Roman by Sam Lowry

About these ads
 
 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

4 responses to “Hayat Hikâyemi Yazmaya Karar Verdim.

  1. Su-Na

    16 Aralık 2012 at 23:15

    Ne demişti Marquez baba ; “İnsanın yaşadığı değildir hayat, aslolan hatırladığı ve anlatmak için nasıl hatırladığıdır.”

     
    • Shiprim

      17 Aralık 2012 at 09:08

      Sanırım denebilecek en doğru şeylerden birini demiş. Kendimizi anlatmak tek derdimiz.

       
  2. Halil Çelik

    19 Ocak 2013 at 16:37

    Sözlerime başlamadan önce ben halil çelik size hayatimi anlatiyorum yalansiz eksiksiz belkide size saçma gelcek ama artik içimde tutmam gerektini düşünüyorum peki ya siz ne düşünüyosunuz ?

    Hadi başlayalim anlatmaya : okadar iyi bi okur yazar degildim ben bu hayata ne için geldim farkli olabilcekmiydim bende o annemin herzaman öve öve bitiremedigi komşu cocuklari gibimi olcaktim ?
    hayir hiçte öyle olmadim zaten olmicami bende oda gayet iyi anlamaya başladi , lafı uzatmiyiyim sıkılmayin sizce benim hayatim okunmaya deyermi yada her hangi bişeye sizce ben farklimiyim bence öyleyim :)

    Herşey 2005 te babami kaybetmemle başladi nedenmi öldü annemin deyimiyle kalp kirizi gerçek ölümü esrar damar tıkanıklıgı , cenazesinde aglamadim bile cünki o ölcegini zaten bana söylemişti oo gün son kez
    içcem ve bidaha içmicem demişti vede öyle oldu dedigini yapti sonkez içti ve onu kaybettik cünki köyde hastane yoktu , peki size soruyorum bu kadermi yok sa insanin kendi kendine yaptigi bişeymi bence her 2 side :)
    peki benim kaderim ne olcakti benim seçimlerim ne olcakti annemin dediği gibi büyük biri ola bilcekmiydim ?
    ozaman buna siz karar verin bende henüz ne olduğumun buna yazmamdaki amacin ne oldunu bilmiyorum ama anlatigim herşey gerçek yalansiz hayatim hatirladigim unutamadigim sahneleri :)

    Dedim ya babami kaybettikten sonra herşey başladi diye işte öyle oldu bi insana baba demek bir evladin en cok hoşuna giden şeydir tabi her nekadar belli edemesekte babami kaybettimde 6 yaşindaydim pek bişey bilmiyodum
    ama neden öldünü öldü an anladim erzincanda okula karda kışta gidiyoduk kardeşim can herzaman güçlüydü yani hemen hemen :)
    peki ya ben ben güçlümüydüm buna hiç bi zaman karar veremicem sanirim ama genede düşünmeden edemiyorum , erzincanda biraz kaldiktan sonra nenemler bizi almanyaya götürmek istediler vede olduda istanbula gittik
    orda kaldik kuzenlerimi , dayilarimi , teyzelerimi, akrabalarimizin coğunu orda tanidim daha küçücük bi cocuk nasil düşünür biliyomusunuz ben bilmiyorum cünki hiç küçük bi cocuk olmayi başaramadim :)
    hüseyin dayim , müslüm dayim , filiz teyzem , hep bu 3 lüde kaliyoduk istanbulda en son filiz teyzemlerdeydik annem vize işlemlerini tamamlamak için konsolosluğa gitti içimde bi heycan vardi almanyanin neresi oldunu bilmiyodum ,
    ama heycanim ondan degil ilk defa ucağa bincegim için heycanliydim , teyzem annemi yanliz birakmamak için birlikte gitmeyi teklif etti annemde kabul etti bu arada annemin ismi gönül :)
    ben, kardeşim ,burcu 3 müz evdeydik bide ufaklik burçin vardi ama oo küçük oldugu için teyzemlerle gitti :) nemi oldu cocuklar oyun oynamayi sever , babam hep annemi döverdi ama bizi severdi her geldiginde elinde oyuncaklarla gelirdi belki çok zengin degildik
    okadar cok denilcek kadar paramizda yoktu ama babamiz vardi .
    her neyse kuzenim , ben , can oyun oynamaya başladik prensescilik diye bi oyun ilk cinsel ilişkiye ozaman girdim cocuk oldum için ve farli bişey oldu için hoşuma gitti dedim ya cocukluk :)
    teyzemler habersizce eve geldiler ve bizi yakladilar teyzem ‘ e ilk defa yalan attim beni zorladi teyze ben yapmak istemiyodum dedim oo da inandi ve sadece kuzenim burcuyu dövdü ben kurtuldum için sevinçliydim ama annemin oo anki bakişlarini hiç unutmam sanki
    herşeyi biliyomuş gibi bakti ve bana bi tokat atti , her neyse artik teyzem daha dikkatliydi 1 hafta içinde işlemler tamam olcakti ve gidicektik ordan zaten orayida pek sevdigim söylenemezdi , hüseyin dayim işleri yolundaydi ama beni sevmezdi canida sertti ondan dayak yemekten hep korkmuşumdur
    ordan benim yaşlarimda bi kızla taniştim 5. günümüz son 2 günümüz vardi tamda gitmeye bana yaptigin en büyük cılgınlık ney dedi , bende kendimi öve öve adini bile bilmedigim birine evi yaktim oo senin ki ney dedim ve koşarak gitti yanimdan , evet gerçekten evi yakmiştim :D ve alevlerin içinde oturmuş mangaldaki et gibi
    yanmayi bekliyodum adeta ama kardeşim kurtardi bizi annemi babami oo uyandirmişti antalyada ‘ki nenemin evi babam herşeyi satigi için güven veremedigi için nenemin üstüneydi :)
    her neyse müslüm dayim ‘da taksiciydi bizi aldi ve hava alanina bırakti ucaklara camdan öyle hayranlikla bakiyodum ki sanki bindigim anda herşey benim olucakmiş gibi bi hisse kapilmiştim :) evet bütün işlemler tamamlandi her yerden geçtik garip garip insanlarla konuştu annem ama geçtik ucağa gidiyoduk artik :) ayaklarim adeta yerden kesilmişti
    ucağa bindik ve annem canı cam kenarina oturtu ben aşşagiya bakamicam diye aglamaya başladim annemde sus oo cocuk oo geçsin dedi , içim tamda şöyle geçirdim ben nezaman cocuk olucaktim ?
    bi adamin yanina oturdum kiloluydum tabiki servis yapiliyodu canim oo serviste yapilan cikolatalardan öyle bi cekmiştiki anlatamam anneme seslendim ve söyledim annemde bana bakarak onlar cok pahali paramiz yok inince nenen deden alir dedi yandaki adama baktim ve yüzüm kızara kızara abi bizim paramiz yokmuş bana 1 tane şunlardan alirmisin dedim ,
    oda bozuk param yok ufaklik alamam dedi , konuşmalari duyan hostes bana bi tane uzatti al bakalim dedi ve güldü , nedendir bilmem ama bana iylik yapan her kadina yaşimdan büyük olmasina ramen ilgi duymaya başladimi oo an fark ettim ,
    her neyse yanimda ki garip adam bana gülerek kaç dil biliyosun dedi bende 1 tek türkçe başka dillerdemi var dedim :D
    uçagin içinde kahka ataata bakti ve ben dünya dillerin yarisından cogunu konuşa biliyorum dedi sanki bi anda okulda ilgilenmedigim ögretmenlerimden degerli oldu , banada ögretirmisin dedim zamani geldiginde eyer içinde olursa zaten ögrenirsin evlat dedi , oo cam kenarinda oturuyodu dedikleri artik umrumda bile olmamaya başladi sesizleştim heycan kayboldu
    önemli olan ucaga binmek degilde cam kenarina oturmak gibi gelmeye başladi her neyse almanyaya geldik elinde sonunda bizi ali dayim aldi yolda annemle konuşurlarken duydum üvey ablam başak sevmiyomuş evliler bu arada :)
    ona oo an nefretle bakmaya başladim demiştim ya evi yaktim diye bana tokkat atigindan beri zaten ondan nefret ediyodum iyice etmeye başladim ,
    küçük yaşta sanki herşeyi biliyomuşum gibi gelmeye başladi artik dedimki hiç bişeyi düşünmicem taki düşüncek bişeyim oluncaya kadar dedim
    herneyse eve vardik ben saray gibi bi ev bekliyodum ama öyle cıkmadi kazan dairesi gibi küçük bi yere geldik ama genede hoşuma gitmişti köyden iyidir en azindan demi düşüncesiyle yaklaştim gerçi köyüde seviyodum küçüken ama her neyse oralarada gelicez :)
    nenem bana dolma yapmişti hiç unutmam dedem oyuncaklar almişti bize :) ablam beni öpmeye başladi agladilar falan ama neden agladiklarini anlamiş degildim , evde babam ben ve kardeşimin çekildigi bi fotoğraf vardi duygulandim ve bende o fotoğrafa bakarak agladim
    ablam gördü ve hemen yanima geldi neoldu halil dedi abla babamiz niye yanimizda degil neden bırakip gitti falan demeye başladim ablamda bana bakarak dediki oo kötü işler yapti evet ama asla kötü bi insan degildi dedi babamiz bizi yukardan izliyo böyle
    agladi görürse oda üzlür yaptigin herşeyi oo izliyo dedi bende şaşkinlikla gerçektenmi abla dedim inandim işin dogrusu halada inanirim :)
    ayfer halam , tuygay amcam , hazal kuzenim , deniz kuzenim , daha sayamadim ismleri bile aklima gelmedi bir sürü kişiyle taniştim hoşuma gitmeye başlamişti dedim ya büyük kadinlardan hoşlanma diye hazaldan cok etkilendim hazal dedimde ben 8 yaşina girdimde oo 18 di sanirim anlata bildim :D
    dogum günümü ordada kutladik ilk defa aile sıçakligini hissetim , beni orda bi okula yazdirdilar annemi ayfer halamin dükkanina soktular , canla benle birlikte okula gidip geliyodu dedem birakiyodu her sabah
    ilk günümde sınıftan esmer bi türke aşik oldum sanirim ismi fatmaydi ama almancada türkce de biliyodu cok iyi bi kızdı :)
    benimle türkçe konuşani alkişliyolardi sınıfta 2 kişi biliyodu artu diye bi cocuk vardi tenefüste yanima geldi ve pis türk dedi almanca dedi tabi bunu anlmadim için oyun oynuyoruz saniyodum kovaliyodum cocugu türk oyunlari gibi anlarsiniz ya , 2. gün 3. gün falan derken iyice aliştim derken sınıfa biri geldi ve beni cagirdi yukarda otistiklerle dolu bi sınıfa soktular beni onlarda
    türktü almanca bilmiyolardı her defasinda dersten alip oraya götürüyolardi beni her defasinda , bi gün tak dedi ve sıraya vurmaya başladim gitmicem diye ,
    beni aşşadaki oyun yerine götürdüler ve dedmi aradilar oo okulda duramicami sınır dışı edilcemi falan söyledi dedim yalvar yakar 1 şans daha kazandi 70 yaşindaki bi insan benim için cabaliyodu bence güzel bişey :)
    sınıftakiler sütlü cikolatili şişede garip bişey içiyolardi her gün getiriyodu ögretmenimiz herkez aliyodu ama bana hiç bi zamaman verilmedi ne olsa TÜRKÜM ya :)
    fatma bi gün geldi ve bana dediki artu senle pis türk diye dalga geçiyo bilmen lazimd dedi kaydıragin içinde , havuz dersine gidiyoduk artu ya baktim ve güldüm oo gene ayni şeyleri söyledi artu havuzun içinde tutum ve dövdüm ögretmen bizi müdürün odasina götürdü onada diklendim nerdeyse onada vurcaktim tabi örnek alidigim karekter babam dı :)

    Beyenirseniz devamini yazarim :) asil olaylar türkiyeye geri döndükten sonra güzel oba i.ö.o yazildiktan sonra başladi :)

     
    • Shiprim

      19 Ocak 2013 at 17:49

      Şerefsizim gördüğüm en özgün yorum oldu. Tebrikler.

       

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

 
Takip Et

Her yeni yazı için posta kutunuza gönderim alın.

Diğer 352 takipçiye katılın

%d blogcu bunu beğendi: